Dachten we gisteren dat het met 20grC al koud was, vannacht hebben we het echt koud gehad. Alle ramen en deuren dicht, luiken dicht en 2 dekens, het was nog steeds koud. Toen ik s’ochtends door het raam naar buiten keek, zag ik al wat mensen op, waarschijnlijk ook om naar de sunrise te kijken. Ze droegen lange broeken, fleeces en mutsen. Handschoenen heb ik niet gezien, maar dat had echt geen overbodige luxe geweest. Het was trouwens nog maar even nodig, want zodra de zon boven de berg uitkwam voelde je de warmte en begon het uitpellen.
Na het lopen van de Rim trail gisterenmiddag, naar het Sunset point gisterenavond en naar het Sunrise point vanmorgen, hebben we nog de Navajo trail en de Queens trail gelopen. We kregen maar geen genoeg van de Playground of God zoals de Bryce ook wel wordt genoemd.
Na de hikes door naar Zion. Spannend was nog even of we wel door de tunnel op de oostenlijke toegangsweg van het park door konden. Voor 15 dollar wordt dan de tunnel van de andere kant geblokkeer, zodat we door het midden konden rijden waar het wel hoog genoeg is. Klinkt spannend, maar eigenlijk gewoon geldklopperij. Het was druk op die route, de tunnel is dus steeds van 1 kant gesloten, en iedere camper moet 15 dollar betalen. Op de weg naar Zion hebben we meerdere malen op 1 weghelft moeten rijden ivm wegwerkzaamheden, dit is precies hetzelfde.
Beide campgrounds in het park waren helaas al vol. Niet zo gek, want op de parkeerplaats bij het bezoekersinfo was het ook gigantisch druk. Dat is ook wel anders dan in IJsland, Canada en Noorwegen. Daar konden we nog een uur rijden zonder iemand tegen te komen. Nu waren we aangewezen op een commerciële campground net buiten het park. Minder mooi, en veel duurder. Ook dit nadeel hebt natuurlijk weer een voordeel: zo hebben we hier stroom, en kan de airco op volle toeren draaien. Dat was ook wel nodig, want de temperatuur was inmiddels opgelopen tot 38grC. Een ander voordeel was het zwembadje, ook wel eens lekker bij deze temperatuur.
Nog een voordeel was het free wifi op de campground. En omdat we om half 5 al op de campground waren was er ook tijd om wat foto’s op Picase te plaatsen (te vinden via http://www.kokje.eu of http://www.ekpictures.com).

Om 5.30 uur werden we gewekt door een storm. De eerste rang voor het uitzicht hield ook in dat we vol op de wind stonden, loodrecht op de zijkant van de camper. De camper ging behoorlijk te keer. De storm werd alleen maar harder en harder. Een dreigende donkere lucht kwam mee. Andere campers verlieten de campground. Tenten werden al afgebroken. Nadat we besloten hadden ook te vertrekken reden we 5 minuten later de campground af. In het volgende dorp hebben we met meer beschutting ontbeten.
Hoewel de storm om een uur of 9 voorbij was, en de lucht weer helemaal blauw was bleef de wind behoorlijk sterk. De temperatuur ging ook naar beneden, nauwelijks boven de 20grC. Het blijkt maar dat je snel went aan de temperatuur. De afgelopen jaren in IJsland, Canada en Noorwegen was 20gr zo’n beetje de warmste dag van de vakantie, heerlijk. Nu voelde de 20gr koud aan en waren we genoodzaakt ons warmer te kleden.
Onderweg naar Bryce Canyon hebben we nog een museum over Anasazi bezocht. De Anasazi zijn de 1e bekende bewoners van het gebied hier, zo rond 1100 nC. Deze indianen leefden hier dus voor de Apache, Sioux, etc.

De rode rotsformaties van Bryce zijn inderdaad schitterend. Als je er langer naar kijkt haal je er van alles uit: steden, muren, personen, etc. Met het avondlicht en de laagstaande zon gaf het nog een extra effect. Dat schijnt ook bij de zonsopkomst te zijn, dus morgen weer vroeg op…

Echt een aanrader, met een 4×4 door Canyonlands. Een geweldige ervaring. Waar het asfalt ophield, werd het pas echt mooi (en rustig). Wat dat betreft heeft het wel wat weg van ATB-en, alleen minder vermoeiend. De ruige weg liep langs de Colorado River en klom de Canyon uit waarna we naar Dead Horse Point reden om alles van bovenaf te kunnen zien. Het was leuk om de gereden route vanaf dit beroemde uitzichtpunt te kunnen zien, maar het kon echt niet tippen bij het rijden van de route. Omdat we de Jeep om 17.00 uur weer in moesten leveren, was er nog tijd om te shoppen. Ja, ieder nadeel hebt z’n voordeel (of andersom eigenlijk).

Vanuit Denver ging het gestaag omhoog de Rocky Mountains in. De Highway komt ruim boven de 3000m. Door de hoogte lag er nog sneeuw, hoewel de liften niet draaiden kon je nog wel een afdaling maken. Maar uiteraard niet meer op de ‘Best powder on Earth’ waar ze in Vail mee adverteren. Misschien iets voor een wintersport vakantie?
De afdaling op de highway volgde verder door een canyon en eindigde in een woestijn. Schitterend allemaal. Zo’n 100km voor Moab draaiden we de highway af en volgden een scenic road langs de Colorado River. Het rode gesteente langs stak prachtig af met de strak blauwe lucht. Deze mini canyon belooft veel voor de rest van de reis!

PS. Op deze site kunnen maar beperkt foto’s geladen worden. Ik probeer er 1 per dag te uploaden. Meer fotoś vind je via www.kokje.eu of ww.ekpictures.com.

De camper valt niet op op de campground. Zonder slide-out en korter dan 8m, dan val je pas op. In Iowa was het nog zonnig en rustig. Maar verder in Nebraska begon het te betrekken en te waaien. Gelukkig geen tornado. Het was wel lastig rijden, een echt harde zijwind tegen de 10m lange en ruim 3m hoge camper. De keiharde wind voelde met 34gr C overigens niet koud aan.
De route leek aanvankelijk op een Nederlands landschap, heel vlak, wat boerderijen, wat koeien en veel tuinbouw.Alles bebouwd, geen natuur meer te bekennen. Zo hier en daar een museum(pje) moest herinneren aan de tijd van de pioniers, die via deze route Amerika verder ontdekte. Van de prairies waar de Sioux en Cheyenne op leefde is niets meer van over. Wat had de wereld er anders uitgezien als Crazy Horse de strijd had gewonnen…
De pioniers hadden het moeilijk om de weg te vinden. Tegenwoordig heb je een navigatiesysteem dat op de kaarsrechte wegen aangeeft dat je over 1227km links moet afbuigen.
Zodra we Colorado binnenreden was het geheel anders. De wolken waren weg, de wind kwam uit het noorden en de prairies bleken toch nog te bestaan. Zo hadden we toch nog prachtige laatste miles met de Rocky Moutains op de achtergrond.

Na een goed ontbijt de Camper verhuurder gebeld. We konden daar pas om 12.00 uur terecht. Dus terug naar de kamer om maar wat tennis (Roland Garros) op tv te kijken. Daarna zapte we naar het nieuws en het weerbericht. Niet zo best nieuws. Morgen verwachten ze tornado’s in zuid Nebraska. Dat is nu net waar wij morgen gepland hebben te rijden.
We wisten dat we een grote camper zouden krijgen, maar zo groot?