Het is toch weer een ochtend rijden van Kings Canyon naar Yosemite. Direct bij de zuidelijke ingang wilden we naar de Mariposa Grove rijden. Helaas mocht dit niet met een camper en waren de parkeerplaatsen al vol. Het is behoorlijk druk in Yosemite. We moesten daarom eerst door naar Wawona om daarna weer 20 minuten terug met de volle shuttle bus te rijden. Hier hebben we nog een mooie bos wandeling kunnen maken tussen de Sequoia’s, Sugar Pinetrees en andere zeer hoge bomen.
Op de terugweg in de bus werd gemeld dat door een bosbrand de Yosemite Valley niet meer bereikbaar zou zijn. We zouden terug moeten het park uit, omrijden en door de west ingang weer het park in, een flinke omweg.
Gelukkig duurde de busreis net lang genoeg. Bij het uitstappen hoorde ik door het bakkie van de buschauffeur dat de weg weer vrij was. We hadden niet eens een file, terwijl er toch een stuk of 10 brandweerauto’s bij de brand aan het blussen waren. Kijkfiles en bermtoerisme is hier blijkbaar onbekend.
We besloten om de 16 mile lange weg, die niet geschikt is voor voertuigen van 30ft of langer, naar Glacier Point toch te rijden. We hadden het geluk om geen tegenliggers tegen te komen in de bochten waar onze 31ft lange camper beide weghelften nodig had om de bochten op de smalle weg te kunnen nemen. Het uitzicht was overigens prachtig vanaf Glacier Point. Je kan daar zo’n 25% van het Yosemite park overzien met de beroemde Half Dome. Vanaf hier zagen we de watervallen waar we morgen naar toe gaan wandelen. Maar we zagen ook hoe druk het in de vallei was. Overal stonden auto’s geparkeerd. In de bossen waren duidelijk de 3 campgrounds zichtbaar met velen campers en tenten.
We besloten niet te gokken op een plekje op 1 van die campgrounds. We vonden het laatste plekje waar onze 31ft-er op paste op de Bridalveil campground op de afdaling van de weg naar Glacier Point.
Categoriearchief: USA
Eikeltje
Met 4 dekens kregen we het vannacht nog niet warm. De kachel heeft vannacht weer wat moeten bijspringen!
Ook het Kings Canyon NP heeft reusachtige Sequoia’s staan. De Sequoia’s hebben dan misschien hele kleine dennenappels. De dennenappels van de Sugar Pinetree zijn daar in tegen mega groot. Ze kunnen zo’n 2ft lang worden. Wij hebben er 1 van ruim een voet weten te vinden. Het Kings Canyon NP was opvallend rustig, heerlijk wandelen met prachtige uitzichten in de canyon.
Het Grote Bos
De noordelijke ingang (hwy 180) van het Seqoia NP is goed te rijden. Daar vandaan kan je ook naar het Giant Forest rijden en zijn de Giant trees zoals de Sherman Tree te bewonderen. De Sherman Tree van 84m hoog groeit niet meer omhoog, maar nog wel in omvang. Ieder jaar groeit er de hoeveelheid hout van een normale boom aan. Dus voor degene die dit 20 jaar geleden gezien hebben, nu is ie nog veel groter! De dennenappels van de Sequoia zijn echter opvallend klein. We hebben er 1 meegenomen voor in onze voortuin….. Kunnen de buren ook mee genieten van de sequoia!
Het was nog even spannend toen we een beer tijdens onze wandeling tegen kwamen. Gelukkig had hij meer interesse in het groene gras dan in ons.
Energie
We verlieten Las Vegas via de Strip in zuid-westelijke richting. We zijn nog maar net de stad uit er vallen 3 enorme spiegelingen op. Later blijken dit grote velden te zijn met zonnepanelen. Bij Mojave staat een windmolenpark, niet een paar windmolens, geen tientallen maar het lijken er wel duizenden.
Net ten noorden van Bakersfield reden we tussen honderden ja-knikkers op de olievelden door. Hoewel daar de rush over is stonden er toch nog ja-knikkers te knikken. Tankauto’s gaven aan dat er nog steeds olie gevonden wordt.
Bij de Headquarters op het Sequoia National Forest werd ons afgeraden de zuidelijke ingang naar het Sequoia NP te nemen. De weg wordt sterk afgeraden voor voertuigen langer dan 22ft.
Route 66
We hebben vanmorgen een nog niet eerder gebruikte faciliteit van de camper getest: de kachel. Het was echt nodig. Met 4 dekens was het nog niet warm te krijgen. De temperatuur lag onder de 5grC. Na 5 minuten ging echter het alarm af. Dus er is iets niet goed of er staat iets niet goed afgesteld.
De route startte met 2 mannetje elks op de campground. Zo te zien een vader met zoon. Heel toepasselijk op vaderdag!
Van de historische Route 66 is op dat deel dat wij reden niet veel (meer) te zien. Het is een mooi stuk rechte weg door de woestijn van Arizona. Echter van nostalgie is niets te vinden.
We hadden nog een stop gepland bij de Hoover Dam. Gezien de file die daar op de weg stond en het feit dat we uit het land van de dammen en dijken komen hebben we deze maar geskipt en zijn direct door naar Las Vegas gereden. In de 35grC dachten we nog wel even terug aan vanochtend, toen we met de kachel aan zaten. Hier kan gelukkig de airco aan.
Ze zeggen dat er geen groter contrast is tussen de geweldige natuur van de afgelopen dagen en Las Vegas. Dat klopt. Ze zeggen dat er niets groen aan Las Vegas is. Dat klopt niet: ik heb wel degelijk een container met Recycling zien staan!
We hebben nog geprobeerd om hier rijk te worden, maar net als bij zo velen is ons dat niet gelukt. Na het verdriet van het verlies weg te hebben gedronken met een heerlijk biertje (tip: hou altijd geld voor een biertje achter de hand) zijn we langs de overvloedig verlichtte hotels/casino’s teruggelopen naar onze camper op de Strip.
PS. ik heb weer wat foto’s op http://www.kokje.eu kunnen plaatsen.
Heli
De dag begon al mooi met een enorme elk die s’ ochtends vroeg over de campground graasde (zie verslag 13-06-2014). Later, onderweg naar de Kaibab Trail kwamen we nog 2 van deze grote elks tegen. De populatie elks schijnt hier te groot te zijn door het steeds zeldzamer worden van de Mountain Lion. Die hebben we dan ook nog niet gezien of gehoord.
De Kaibab Trail voerde ons naar beneden in de canyon. Dat geeft toch weer een hele andere kijk op de canyon. Naar beneden liep makkelijk, erg makkelijk, misschien wel te makkelijk. Ze stellen hier dat de weg terug omhoog 2x zolang duurt. Naar beneden was het nu ook nog fris. De route ligt om 8.00 uur nog gedeeltelijk in de schaduw. Rond het middaguur kan het beneden in de canyon 150grF (=65grC) worden. Regelmatig bezwijken overmoedige toeristen dan ook aan de hitte. Wij zijn tot de helft gelopen en hebben het wel overleefd.
We waren ook ruim op tijd weer terug om de canyon nog vanuit de lucht te bekijken. Om 15.00 uur stegen we in een heli op voor een vlucht over de canyon. Echt geweldig! Wat een prachtige ervaring.
Een beter zicht op de canyon kan je niet hebben. En zelfs nu zagen we in het uur maar een klein deel van deze enorme kloof. Ook het uitzicht op de woestijn aan de noord-oost kant was indrukwekkend. Voor ons gevoel waren we veel te snel weer terug, maar we hadden toch echt een uur in de heli gezeten.
Grand Canyon
Shit, ik had net al een aardig stuk getypt. Ik hoorde wat geritsel naast de camper. Ik kijk naar buiten en zie een elk met een gigantisch gewei, vlakbij de camper. Ik pakte snel mijn video camera om het te filmen. Prachtige plaatjes, dat wel. Maar de tablet ging uit en mijn verhaaltje verloren, opnieuw dan maar:
Naast Zion zou de Grand Canyon 1 van de andere drukste parken moeten zijn. We vreesden dan ook dat we onze camper nauwelijks zouden kunnen parkeren bij de verschillende uitzichtpunten aan de 40km lange weg over de zuidelijke rand vanaf de Desert View naar het Grand Canyon Village. Het was echter heel rustig. Op enkele P’ s waren we alleen, op andere stonden hooguit 4 auto’ s. Des te groter was de tegenslag dat de 2 campgrounds in de Village vol waren. Een 3e campground, net buiten het park had wel ruimte, maar we moesten 1,5 uur wachten voordat we zouden kunnen inchecken. Ja, regels zijn regels. Uiteindelijk vonden we op de 4e campground, nog iets verder van het park de schitterende campground Ten-X.
Na het zien van de film over de Grand Canyon in het Imax theater hebben we de westelijke kant vanaf de Village bekeken. Je kan daar gedeeltelijk met de shuttle bus en lopend 12 km over de rand lopen en zo genieten van de mooiste uitzichten.
De Village bestaat uit een Visitor Center, wat winkels, campgrounds, lodges en grote parkeertereinen. De verschillende items liggen wat uit elkaar in het bos. Er rijden 3 verschillende gratis shuttle buslijnen om de diverse items en uitzichtpunten met elkaar te verbinden. De bussen rijden om het kwartier vanaf 4.00 tot 21.30 uur. Er zijn hier inderdaad verschikkelijk veel mensen, maar het is prima georganiseerd, zodat je alle ruimte hebt om van de Canyon te genieten.
Vandaag werd er niet gevlogen ivm een veel te harde wind. Hopelijk kunnen we morgen de Canyon van boven en beneden bekijken.
PS. Zodra we weer over WIFI beschikken zullen we weer foto’s plaatsen.
For A Few Dollars More
Vanaf het Navajo National Monument even noordwaarts voor Monument Valley. De huize (lees wolkenkrabber) hoge losstaande rotsen zijn in menig film als decor gebruikt. De eerste was Stagecoach met John Wayne. Later volgde er menig western. Maar ook films als Back to the Future (deel 3) en Mission impossible hebben opnames in Monument Valley gedaan. In de rondtour in een 4×4, waarbij je echt in het landschap opgaat, hoor je tientallen filmtitels voorbij schieten. Aangezien de tour ook hier door Navajo’s wordt georganiseerd, denk ik maar aan 2 films: A Fistfull Of Dollars en For A Few Dollars More. Maar dan zie je ook wat…
Vervolgens hebben we de route aangepast. We hebben de Canyon de Chelly laten schieten en zijn omgekeerd naar de Grand Canyon. Gelukkig waren er nog enkele plekjes vrij op de Desert View Campground. Hoewel er slechts campers t/m 30ft toegestaan waren, paste we er toch nog net op. Het eerste aanblik was geweldig. We hadden al wat canyons gezien deze vakantie, maar deze grootte is toch wel overweldigend, vooral met de zonsondergang wanneer de rotsen oranje kleuren (een voorteken?).
Navajo
De 31ft lange camper reed ook terug moeiteloos door het mulle zand. Iets ten zuiden van Page ligt de Antilope Canyon. Het is een zeer nauwe kloof. Maar zodra het licht naar binnen komt, ontstaat er een mooi lijnenspel van verschillende bruintinten, van wit tot zwart. De Antilope Canyon is nog niet zo lang geleden ontdekt en ligt op het gebied dat de Navajo indianen hebben gekregen. Deze canyon valt dan ook niet binnen de National Parks, maar wordt door de Navajo’s geëxploiteerd. Deze Navajo’s lijken in geen opzicht meer op de indianen in de boeken van Karl May of de spaghetti westerns. Het zijn geen getrainde krijgers meer en geen slanke squaws. Ze zijn keurig geïntegreerd in de Amerikaanse samenleving. Ze zijn dus veel te dik. Ze hangen daar rond, wachtend op toeristen om ze met de 4×4 naar de canyon te rijden. Daar geven ze een rondleiding door de 100m lange canyon en rijden weer terug. Het is een goede business waardoor ze zich een lui leven kunnen permitteren.
Daar vlakbij ligt ook de Horseshoe Bend: een prachtige 270gr draai van de Colorado River die je in 1 blik van boven af ziet. Je hebt wel een behoorlijke groothoek lens nodig om dat vast te kunnen leggen.
Verder terug naar het oosten reden we door het Navajo landschap heen. Het is een woestijn landschap waar niets mee te beginnen is. Eigenlijk wel goed dat de Navajo’s met de Antilope Canyon nog iets kunnen verdienen.
Het Navajo National Monument bestaat uit 13e eeuwse woningen van de Anasazi. Dus eigenlijk geen Navajo’s. De woningen zijn onder gids alleen vanaf een afstand te bewonderen. Eigenlijk heb je er een verrekijker of een goede telelens voor nodig.
De Sunset Campground is helemaal top. De prachtigste campground tot nu toe. En helemaal voor free! Tip voor Anja en William, op plaats nr. 4 sta je prachtig. Op de berg heb je uitzicht over de woestijn en op de Mount Navajo. Helaas verstoorde een enkele wolk aan de horizon onze zonsondergang.
Zand
Eric en Maria, jullie hebben gelijk! De Narrows in Zion is echt een schitterende hike. We waren redelijk vroeg bij het visitor center om ons zo ver mogelijk met de shuttle door de Canyon te laten rijden. Na een wandeling van ruim 1 mijl over een pad gaat de wandeling verder door de rivier.
We waren niet alleen, maar het was rustig genoeg om te genieten van de immens hoge wanden in de steeds smaller wordende kloof. Doordat de zon nog niet zo hoog aan de hemel stond, liepen we voornamelijk in de schaduw. Bijzonder werd het toen bij een kleine waterval de zon daar precies boven de Canyon in scheen. Door dat, door het zoeken hoe je door de rivier moest lopen en door het verkennen van een zijtak, voelde we ons even onderdeel van de Powell expeditie zelf. Dat gevoel ging langzaam maar zeker weg nadat we waren gekeerd. We kregen steeds meer tegenliggers. Het werd drukker en drukker. We passeerden tientallen mensen, honderden, misschien wel duizenden. Tegen het einde krioelde de mensen door elkaar heen, zoekend naar een weg door de rivier. Het leek de koopzondag in Eindhoven wel (citaat Theo Maasen). Dus Fenna niet op de fiets in de file, maar wandelend in de file! We waren blij dat we dit gekkenhuis konden verlaten en zijn in 1 ruk naar Page gereden. We staan nu op het strand aan Lake Powell, echt prachtig en rustig. Twee stukken mul zand gingen nog net goed. Na ons kwamen nog 3 campers. Twee van hen zaten vast in het zand en moesten eruit getrokken worden. Ik hoop maar dat we hier morgen nog weg komen…