We hebben 3 uur in de mist door Yosemite gereden en niets van de Yosemite Valley gezien.
Geintje, het was weer een dag met een strak blauwe lucht, eigenlijk zo’n beetje zoals het al heel de vakantie is. Dat is toch wel anders dan we de laatste jaren in IJsland, Canada en Noorwegen hebben meegemaakt.
De mist in de titel van vandaag slaat op de Mist Trail die we hebben gelopen vanuit Yosemite Valley. De wandeling ging naar 2 grote watervallen. De onderste waterval, de Vernal Fall, levert een enorme mistwolk op waarin de regenboog duidelijk zichtbaar was. Ondanks dat we stroomopwaarts langs de rivier liepen ging het toch pittig omhoog. De inspanning van de 500hm loonde zich wel. Het was echt prachtig.

Tot de Vernal Fall was het behoorlijk druk. Op weg naar de Nevada Fall zijn we nog maar enkele mensen tegen gekomen. We kozen daarom om de terugweg via de winter route te lopen. Daarvoor moesten we eerst wat extra klimmen, maar hadden wel een heerlijk rustige afdaling terug naar de vallei. Vanaf boven zagen we de inmiddels nog dukker geworden stroom mensen naar en van de 1e waterval.
De 2 campgrounds ten noorden van de vallei waren vol. Buiten het park had de 2e campground pas een plaatsje voor ons. We staan hier in een zich van een bosbrand herstellend bos. Het is een behoorlijke brand geweest. We hebben zeker al een half uur door verbrand bos gereden.

Met 4 dekens kregen we het vannacht nog niet warm. De kachel heeft vannacht weer wat moeten bijspringen!
Ook het Kings Canyon NP heeft reusachtige Sequoia’s staan. De Sequoia’s hebben dan misschien hele kleine dennenappels. De dennenappels van de Sugar Pinetree zijn daar in tegen mega groot. Ze kunnen zo’n 2ft lang worden. Wij hebben er 1 van ruim een voet weten te vinden. Het Kings Canyon NP was opvallend rustig, heerlijk wandelen met prachtige uitzichten in de canyon.

De noordelijke ingang (hwy 180) van het Seqoia NP is goed te rijden. Daar vandaan kan je ook naar het Giant Forest rijden en zijn de Giant trees zoals de Sherman Tree te bewonderen. De Sherman Tree van 84m hoog groeit niet meer omhoog, maar nog wel in omvang. Ieder jaar groeit er de hoeveelheid hout van een normale boom aan. Dus voor degene die dit 20 jaar geleden gezien hebben, nu is ie nog veel groter! De dennenappels van de Sequoia zijn echter opvallend klein. We hebben er 1 meegenomen voor in onze voortuin….. Kunnen de buren ook mee genieten van de sequoia!

Het was nog even spannend toen we een beer tijdens onze wandeling tegen kwamen. Gelukkig had hij meer interesse in het groene gras dan in ons.

We verlieten Las Vegas via de Strip in zuid-westelijke richting. We zijn nog maar net de stad uit er vallen 3 enorme spiegelingen op. Later blijken dit grote velden te zijn met zonnepanelen. Bij Mojave staat een windmolenpark, niet een paar windmolens, geen tientallen maar het lijken er wel duizenden.
Net ten noorden van Bakersfield reden we tussen honderden ja-knikkers op de olievelden door. Hoewel daar de rush over is stonden er toch nog ja-knikkers te knikken. Tankauto’s gaven aan dat er nog steeds olie gevonden wordt.
Bij de Headquarters op het Sequoia National Forest werd ons afgeraden de zuidelijke ingang naar het Sequoia NP te nemen. De weg wordt sterk afgeraden voor voertuigen langer dan 22ft.

De dag begon al mooi met een enorme elk die s’ ochtends vroeg over de campground graasde (zie verslag 13-06-2014). Later, onderweg naar de Kaibab Trail kwamen we nog 2 van deze grote elks tegen. De populatie elks schijnt hier te groot te zijn door het steeds zeldzamer worden van de Mountain Lion. Die hebben we dan ook nog niet gezien of gehoord. 
De Kaibab Trail voerde ons naar beneden in de canyon. Dat geeft toch weer een hele andere kijk op de canyon. Naar beneden liep makkelijk, erg makkelijk, misschien wel te makkelijk. Ze stellen hier dat de weg terug omhoog 2x zolang duurt. Naar beneden was het nu ook nog fris. De route ligt om 8.00 uur nog gedeeltelijk in de schaduw. Rond het middaguur kan het beneden in de canyon 150grF (=65grC) worden. Regelmatig bezwijken overmoedige toeristen dan ook aan de hitte. Wij zijn tot de helft gelopen en hebben het wel overleefd. 
We waren ook ruim op tijd weer terug om de canyon nog vanuit de lucht te bekijken. Om 15.00 uur stegen we in een heli op voor een vlucht over de canyon. Echt geweldig! Wat een prachtige ervaring.

Een beter zicht op de canyon kan je niet hebben. En zelfs nu zagen we in het uur maar een klein deel van deze enorme kloof. Ook het uitzicht op de woestijn aan de noord-oost kant was indrukwekkend. Voor ons gevoel waren we veel te snel weer terug, maar we hadden toch echt een uur in de heli gezeten.

Shit, ik had net al een aardig stuk getypt. Ik hoorde wat geritsel naast de camper. Ik kijk naar buiten en zie een elk met een gigantisch gewei, vlakbij de camper. Ik pakte snel mijn video camera om het te filmen. Prachtige plaatjes, dat wel. Maar de tablet ging uit en mijn verhaaltje verloren, opnieuw dan maar: 
Naast Zion zou de Grand Canyon 1 van de andere drukste parken moeten zijn. We vreesden dan ook dat we onze camper nauwelijks zouden kunnen parkeren bij de verschillende uitzichtpunten aan de 40km lange weg over de zuidelijke rand vanaf de Desert View naar het Grand Canyon Village. Het was echter heel rustig. Op enkele P’ s waren we alleen, op andere stonden hooguit 4 auto’ s. Des te groter was de tegenslag dat de 2 campgrounds in de Village vol waren. Een 3e campground, net buiten het park had wel ruimte, maar we moesten 1,5 uur wachten voordat we zouden kunnen inchecken. Ja, regels zijn regels. Uiteindelijk vonden we op de 4e campground, nog iets verder van het park de schitterende campground Ten-X. 
Na het zien van de film over de Grand Canyon in het Imax theater hebben we de westelijke kant vanaf de Village bekeken. Je kan daar gedeeltelijk met de shuttle bus en lopend 12 km over de rand lopen en zo genieten van de mooiste uitzichten. 

De Village bestaat uit een Visitor Center, wat winkels, campgrounds, lodges en grote parkeertereinen. De verschillende items liggen wat uit elkaar in het bos. Er rijden 3 verschillende gratis shuttle buslijnen om de diverse items en uitzichtpunten met elkaar te verbinden. De bussen rijden om het kwartier vanaf 4.00 tot 21.30 uur. Er zijn hier inderdaad verschikkelijk veel mensen, maar het is prima georganiseerd, zodat je alle ruimte hebt om van de Canyon te genieten. 
Vandaag werd er niet gevlogen ivm een veel te harde wind. Hopelijk kunnen we morgen de Canyon van boven en beneden bekijken. 
PS. Zodra we weer over WIFI beschikken zullen we weer foto’s plaatsen.

Eric en Maria, jullie hebben gelijk! De Narrows in Zion is echt een schitterende hike. We waren redelijk vroeg bij het visitor center om ons zo ver mogelijk met de shuttle door de Canyon te laten rijden. Na een wandeling van ruim 1 mijl over een pad gaat de wandeling verder door de rivier.

We waren niet alleen, maar het was rustig genoeg om te genieten van de immens hoge wanden in de steeds smaller wordende kloof. Doordat de zon nog niet zo hoog aan de hemel stond, liepen we voornamelijk in de schaduw. Bijzonder werd het toen bij een kleine waterval de zon daar precies boven de Canyon in scheen. Door dat, door het zoeken hoe je door de rivier moest lopen en door het verkennen van een zijtak, voelde we ons even onderdeel van de Powell expeditie zelf. Dat gevoel ging langzaam maar zeker weg nadat we waren gekeerd. We kregen steeds meer tegenliggers. Het werd drukker en drukker. We passeerden tientallen mensen, honderden, misschien wel duizenden. Tegen het einde krioelde de mensen door elkaar heen, zoekend naar een weg door de rivier. Het leek de koopzondag in Eindhoven wel (citaat Theo Maasen). Dus Fenna niet op de fiets in de file, maar wandelend in de file! We waren blij dat we dit gekkenhuis konden verlaten en zijn in 1 ruk naar Page gereden. We staan nu op het strand aan Lake Powell, echt prachtig en rustig. Twee stukken mul zand gingen nog net goed. Na ons kwamen nog 3 campers. Twee van hen zaten vast in het zand en moesten eruit getrokken worden. Ik hoop maar dat we hier morgen nog weg komen…

Vandaag geen reisdag, maar een wandeldag. We hebben de weg in het Arches NP uitgereden en de 15km lange trail gewandeld door een ruig landschap van rood gravelsteen (ja, de tennissers onder ons zullen zich echt thuis voelen). De natuur heeft zich hier uitgeleefd wat resulteerde in balancing rocks en Arches. Na 4,5 uur lopen, fotograferen en filmen kwamen we vermoeid bij ons campertje aan. Heerlijk dan, een ijsje uit de diepvriezer. De weg terug hebben we nog wat van die boogjes gezien: camper uit, camper in, allemaal mooi. De Arches met de naam Windows vond ik tegenvallen (ik weet dat sommige Windows altijd tegen vinden vallen!). Voor mij was de Dubble O favoriet.